Mir sinn zu Noumer. Vun hei aus geet et op den Autopedestre Noumer I – e kuerze Wee vu knapp sechs Kilometer, fir deen een ongeféier zwou Stonne soll aplangen. An och wann de Wee offiziell als „liicht“ agestuuft ass, gëtt et Passagen, déi e bëssen Opmierksamkeet verlaangen: schmuel Weeër, Trapen an natierlech d’Fielsen, déi hei op kuerzer Distanz dicht beienee leien. An dat ass eigentlech de Charme vun dësem Wee: Et ass kee laange Marsch, bei deem een déi meeschte Kilometer hannert sech brénge muss. Et ass éischter eng kleng Entdeckungsrees.
D’Noumerleeën si Fielsformatiounen, déi der Landschaft hei hiren typesche Charakter ginn. Op enger relativ klenger Fläch kritt een en Abléck an déi Fielslandschaft, déi fir d’Mëllerdallregioun esou charakteristesch ass. De Wee féiert ëmmer nees ganz no un de Fielsen laanscht. Heiansdo gëtt et méi schmuel, da kommen Trapen – an hannert all Kéier kann nees eng aner Fielsformatioun waarden.
Wann een hei trëppelt, soll een sech also Zäit loossen. Net nëmme fir d’Streck ze maachen, mee fir eropzekucken, sech ëmzedréien, an déi kleng Detailer ze gesinn, déi een op engem séiere Spadséiergang vläicht géif iwwersinn. No ronn 5,6 Kilometer kënnt een nees beim Ausgangspunkt un. Et ass also eng richteg Ronn – an domat och e Wee, deen sech gutt fir e kuerzen Ausfluch an d’Natur eegent.
E wichtegen Tipp nach: Fest Schong an eppes ze drénke si recommandéiert. An et kann ee sech virdrun iwwerleeën, ob een nach en Ofstiecher an d’Ëmgéigend mécht – vu Nommern aus ass et zum Beispill net wäit bis an d'Fiels, wou et verschidde Méiglechkeete gëtt fir anzekéieren.
